۞ خبر روز :
معرفی علی خجسته به‌عنوان مدیرکل جدید راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای گیلان، در حالی با پرسش‌های جدی درباره سوابق مدیریتی و چرایی این انتخاب همراه شده که گزینه تصدی مسئولیت در استان‌های قزوین، فارس و اصفهان نیز بوده اما به نتیجه نرسیده است؛ حالا این پرسش مطرح است که چرا گیلان باید مقصد این انتصاب باشد و آیا در این استان نیروی شایسته‌ای برای چنین مسئولیتی وجود نداشت؟
شرق گیلان نیوز _با برکناری فریبرز مرادی از مدیرکلی اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان گیلان و معرفی علی خجسته، معاون فنی و راه‌های روستایی اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان تهران، به‌عنوان جایگزین وی، پرسش‌های جدی درباره چرایی این انتصاب مطرح شده است.
بدون تردید تغییر مدیران اجرایی امری طبیعی است و هیچ مدیری قرار نیست تا ابد بر مسند مسئولیت باقی بماند. فریبرز مرادی نیز، فارغ از ارزیابی عملکردش، با تصمیم هادی حق‌شناس، استاندار گیلان، از این مسئولیت کنار گذاشته شده است.
اما مسئله اصلی نه برکناری مرادی، بلکه انتخاب جانشین اوست؛ انتخابی که این پرسش را به ذهن متبادر می‌کند: آیا در گیلان قحط‌الرجال است که برای تصدی یکی از مهم‌ترین جایگاه‌های مدیریتی استان، باید سراغ گزینه‌ای غیربومی از خارج گیلان رفت؟
این پرسش زمانی جدی‌تر می‌شود که به پیشینه و مسیر مدیریتی گزینه معرفی‌شده نگاه کنیم.
بر اساس اطلاعات مطرح‌شده درباره سوابق علی خجسته، وی پیش‌تر برای تصدی مدیرکلی راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان قزوین نیز مطرح بوده، اما این انتصاب محقق نشده است. همچنین تلاش‌هایی برای حضور وی در جایگاه معاونت راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان‌های فارس و اصفهان صورت گرفته که ظاهراً به نتیجه نرسیده است.
اکنون این پرسش مطرح است که چگونه گزینه‌ای که برای تصدی مسئولیت در استان‌های قزوین، فارس و اصفهان به جایگاه موردنظر نرسیده، قرار است سکان مدیریت راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای گیلان را در دست بگیرد؟
از سوی دیگر، باید توجه داشت که ساختار مدیریتی اداره‌کل راهداری استان تهران، به دلیل استقرار وزارتخانه و تمرکز بخشی از تصمیم‌گیری‌ها و پیگیری‌های اجرایی در سطح ملی، شرایط متفاوتی با بسیاری از استان‌ها دارد. بنابراین صرف برخورداری از یک عنوان معاونتی در تهران، لزوماً به معنای برخورداری از کارنامه مدیریتی متناسب با مسئولیت اداره‌کل راهداری یک استان نیست.
نکته قابل تأمل دیگر، مواضع و رویکردهایی است که در زمان انتخاب هادی حق‌شناس به‌عنوان استاندار گیلان درباره ضرورت استفاده از ظرفیت نیروهای بومی مطرح می‌شد. بومی بودن استاندار یکی از موضوعاتی بود که با استقبال بخش قابل توجهی از فعالان سیاسی و مردم گیلان همراه شد؛ چراکه انتظار می‌رفت شناخت دقیق‌تر از ظرفیت‌ها، مشکلات و نیروهای انسانی استان، زمینه‌ساز تقویت مدیریت بومی باشد.
حال این پرسش مطرح است که چگونه این رویکرد در انتصاب مدیران استانی مورد توجه قرار نمی‌گیرد؟
آیا در میان مدیران و کارشناسان توانمند گیلان، فردی با تجربه و صلاحیت لازم برای اداره این مجموعه وجود نداشت؟ آیا پیش از انتخاب گزینه غیربومی، ظرفیت‌های مدیریتی داخل استان به‌درستی بررسی شده است؟ و مهم‌تر از همه، چه شاخص‌ها و معیارهایی مبنای انتخاب علی خجسته برای این مسئولیت بوده است؟
البته تأکید بر مدیریت بومی به معنای نفی شایسته‌سالاری یا مخالفت با حضور مدیران توانمند سایر استان‌ها نیست؛ اما زمانی که یک انتصاب با چنین پرسش‌هایی همراه می‌شود، انتظار می‌رود استاندار گیلان و مسئولان مربوطه درباره دلایل این انتخاب شفاف‌سازی کنند.
معاونت در فارس و اصفهان به نتیجه نرسید، مدیرکلی قزوین هم محقق نشد؛ حالا نوبت گیلان است!
گیلان امروز با چالش‌های جدی در حوزه راه‌های روستایی، محورهای مواصلاتی، ایمنی جاده‌ها و زیرساخت‌های حمل‌ونقل مواجه است و مدیریت این مجموعه نیازمند شناخت عمیق از جغرافیا، شرایط اقلیمی، مطالبات مردم و اولویت‌های عمرانی استان است.
بنابراین موضوع صرفاً انتصاب یک مدیر غیربومی نیست؛ مسئله، پاسخ به این پرسش اساسی است که چرا گیلان باید محل آزمون مدیریتی گزینه‌ای باشد که مسیر رسیدن او به مسئولیت‌های مشابه در چند استان دیگر به نتیجه نرسیده است؟
انتظار می‌رود استاندار گیلان پیش از نهایی شدن چنین انتصاب‌هایی، پاسخ روشنی برای افکار عمومی داشته باشد؛ چراکه شایسته‌سالاری نباید در شعار محدود بماند و ظرفیت مدیران بومی نیز نباید در تصمیم‌گیری‌های کلان استان نادیده گرفته شود.
تمامی حقوق این سایت محفوظ است.
