۞ خبر روز :
وقتی شهر مرکز شرق گیلان از قافله اعتبارات و مصوبات جا می‌ماند؛ مسئولان لاهیجان کجا بودند!؟
شرق گیلان نیوز_سفر اخیر دولت به گیلان، یا آنچه به نام سفر رئیس‌جمهور و در قالب سفرهای استانی دولت معرفی شد، برای بسیاری از شهرهای استان با مصوبات و اعتبارات قابل توجهی همراه بود اما سهم لاهیجان به‌عنوان یکی از شهرستان‌های بزرگ گیلان و مرکز شرق استان از این فرصت چه بود؟ تقریباً هیچ!
بررسی جزئیات مصوبات و ریز اعتبارات این سفر، تصویری تأسف‌بار از وضعیت لاهیجان ترسیم می‌کند شهری که با وجود جایگاه تاریخی، اقتصادی، گردشگری و درمانی خود در شرق گیلان عملاً در تقسیم اعتبارات و پروژه‌های عمرانی دولت به حاشیه رانده شده است.
ماجرا از همان ابتدا نیز با ابهام و پرسش همراه بود. در حالی که انتظار می‌رفت رئیس‌جمهور شخصاً به گیلان سفر کند و اعضای هیئت دولت نیز در شهرستان‌های مختلف حضور یافته و از نزدیک با مشکلات مردم آشنا شوند، دکتر پزشکیان از حضور در این سفر رسمی خودداری کرد و حتی وزرا و اعضای کابینه نیز به گیلان نیامدند. در نهایت حضور جعفر قائم‌پناه معاون اجرایی رئیس‌جمهور، در قالب سفر منتسب به رئیس‌جمهور، نه‌تنها موجب غافلگیری مردم بلکه باعث شگفتی و انتقاد بسیاری از طرفداران دولت و اعضای ستادهای انتخاباتی آن در گیلان شد.
با این حال حتی اگر از حواشی و چگونگی برگزاری این سفر نیز عبور کنیم نمی‌توان از سهم ناچیز لاهیجان در مصوبات آن چشم‌پوشی کرد.
طبق اطلاعات و شنیده‌های مطرح‌شده درباره ریز اعتبارات، مجموع مصوبات این سفر برای لاهیجان در حدود هزار میلیارد تومان بوده است رقمی که به‌تنهایی تقریباً معادل اعتبار اختصاص‌یافته برای تکمیل فاز بعدی بیمارستان شهید حسین‌پور لنگرود عنوان می‌شود!
اما در سوی دیگر بیمارستان دکتر پیروز لاهیجان، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز درمانی و سانتر درمانی شرق گیلان، از این سفر عملاً هیچ سهمی نداشته است آن هم در شرایطی که این بیمارستان با بدهی‌هایی در حدود ۲۰۰ میلیارد تومان دست‌وپنجه نرم می‌کند و مشکلات آن بر کیفیت خدمات درمانی منطقه تأثیرگذار است.
آیا مسئولان استانی و شهرستانی از وضعیت این مرکز درمانی بی‌اطلاع بودند؟ آیا بدهی‌ها و نیازهای بیمارستان دکتر پیروز به اندازه‌ای مهم نبود که در فهرست مطالبات سفر دولت قرار بگیرد؟
در حوزه مدیریت پسماند نیز برای تجهیز سایت زباله تموشل اعتباری در حدود ۴۰۰ میلیارد تومان پیش‌بینی شده که البته اختصاص آن مشروط به تأمین بخشی از منابع از سوی شهرداری لاهیجان است موضوعی که نشان می‌دهد حتی همین اعتبار نیز بدون مشارکت و تعهد مالی مدیریت شهری محقق نخواهد شد.
در کنار این موارد حدود ۶۰۰ میلیارد تومان نیز برای تکمیل محور بازکیاگوراب به سیاهکل اختصاص یافته است پروژه‌ای مهم که قطعاً می‌تواند در بهبود زیرساخت‌های ارتباطی منطقه مؤثر باشد.
اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: سهم لاهیجان از سایر نیازهای اساسی و پروژه‌های بلاتکلیف شهری کجاست؟
کلینیک تخصصی لاهیجان، مجتمع فرهنگی، طرح رینگ آب شرب شهری، پل‌های غیرهمسطح ورودی‌های شهر و ده‌ها پروژه زیرساختی و عمرانی دیگر، سال‌هاست در انتظار اعتبار، تصمیم و پیگیری جدی به سر می‌برند. پروژه‌هایی که هرکدام می‌توانستند در فهرست مطالبات و مصوبات این سفر قرار بگیرند، اما ظاهراً نه از سوی دولت مورد توجه قرار گرفتند و نه پیگیری مؤثری از سوی مسئولان شهرستان برای به سرانجام رساندن آن‌ها صورت پذیرفت.
این در حالی است که شهرهای همجوار بنا بر اطلاعات منتشرشده از اعتبارات و مصوبات سفر، هرکدام به تنهایی مجموعاً بیش از سه هزار میلیارد تومان برای توسعه، عمران و تکمیل طرح‌های نیمه‌تمام خود جذب کرده‌اند اما لاهیجان در برابر چنین ارقامی، عملاً دست خالی مانده است.
حتی اگر شهرداری لاهیجان برای تأمین اعتبار سایت تموشل پای کار نمی‌آمد و بخشی از منابع مورد نیاز را تقبل نمی‌کرد، همین میزان اعتبار نیز احتمالاً در معرض از دست رفتن قرار می‌گرفت. به این ترتیب از مجموع اعتبارات مطرح‌شده آنچه به‌عنوان دستاورد مشخص و قابل اشاره برای لاهیجان باقی می‌ماند عمدتاً همان اعتبار ۶۰۰ میلیارد تومانی محور بازکیاگوراب به سیاهکل است.
اینجاست که باید چند سؤال جدی و بی‌تعارف از مسئولان لاهیجان پرسید:
مسئولان شهرستان پیش از سفر دولت کجا بودند؟
چه فهرستی از مطالبات و پروژه‌های اولویت‌دار لاهیجان به استانداری و مجموعه دولت ارائه شد؟ چه جلساتی برای دفاع از سهم شهرستان برگزار شد؟ چه کسی مسئول پیگیری اعتبارات بیمارستان دکتر پیروز، کلینیک تخصصی، مجتمع فرهنگی، رینگ آب شرب و پروژه‌های نیمه‌تمام شهری بود؟ و مهم‌تر از همه، چرا نتیجه این پیگیری‌ها در مصوبات سفر دیده نمی‌شود؟
نمی‌توان پذیرفت که شهرهای همجوار با برنامه‌ریزی و پیگیری، میلیاردها تومان اعتبار برای توسعه خود جذب کنند، اما لاهیجان با این همه ظرفیت، نیاز و پروژه بر زمین مانده صرفاً نظاره‌گر تقسیم اعتبارات باشد.
البته نباید تمام مسئولیت را متوجه دولت دانست. جذب اعتبار و قرار گرفتن پروژه‌ها در فهرست مصوبات نیازمند مطالبه‌گری، رایزنی، ارائه طرح‌های کارشناسی و پیگیری مستمر مدیران شهرستانی است. اگر سهم لاهیجان ناچیز است مسئولان محلی باید صریح و شفاف توضیح دهند که برای دفاع از منافع این شهرستان چه کرده‌اند.
لاهیجان صرفاً یک نام در تقسیمات کشوری نیست این شهر مرکز شرق گیلان است و بار بخش مهمی از خدمات درمانی، اداری، اقتصادی و گردشگری منطقه را بر دوش می‌کشد. نادیده گرفتن نیازهای آن تنها نادیده گرفتن مطالبات یک شهر نیست بلکه بی‌توجهی به بخش بزرگی از جمعیت شرق گیلان است.
آقایان مسئول! سهم لاهیجان از سفر دولت چه شد؟
مردم دیگر به وعده‌های تکراری و جلسات پرشمار و عکس‌های یادگاری نیاز ندارند آن‌ها نتیجه می‌خواهند. بیمارستانی که بدهی دارد، پروژه‌هایی که سال‌هاست نیمه‌تمام مانده‌اند و زیرساخت‌هایی که همچنان در انتظار اعتبارند با تعارف و توجیه به سرانجام نمی‌رسند.
مسئولان لاهیجان باید کلاه خود را بالاتر بگذارند و پاسخگوی این وضعیت باشند. این حجم از غفلت در بهره‌گیری از فرصتی که می‌توانست بخشی از مشکلات مزمن شهرستان را حل کند به‌هیچ‌وجه قابل اغماض نیست.
سفر دولت به گیلان تمام شد، اعتبارات میان شهرستان‌ها تقسیم شد اما لاهیجان چه چیزی به دست آورد؟
واقعیت تلخ این است که لاهیجان در این میدان نه‌تنها سهمی متناسب با جایگاه و نیازهای خود نگرفت بلکه بار دیگر نشان داد در نبود مطالبه‌گری مؤثر و پیگیری جدی حتی فرصت‌های بزرگ توسعه نیز می‌توانند از کنار این شهر عبور کنند.
این نتیجه برای شهری با جایگاه لاهیجان چیزی جز یک ناکامی بزرگ مدیریتی نیست!
تمامی حقوق این سایت محفوظ است.
