۞ خبر روز :
گسترش ساختوسازها در میان باغات چای و دامنههای سرسبز روستاهای اطراف لاهیجان، زنگ خطر تازهای برای یکی از مهمترین جلوههای هویتی این شهر به صدا درآورده است؛ موضوعی که ضرورت بررسی روند صدور مجوزها و نظارت دستگاههای مسئول و ورود قانونی دستگاه قضایی را بیش از گذشته نمایان میکند.
شرق گیلان نیوز _ سالیان گذشته، وقتی در شهر لاهیجان قدم میزدید، سرسبزی باغات چای را در گوشهگوشه این شهر میدیدید. منظرهای که بیاغراق چشمها را مینواخت و بخشی از هویت بصری لاهیجان را شکل میداد.
اما ساختوساز و گسترش شهر، آرامآرام باغات چای و بوتههای سبز و زیبای آن را از پهنه شهری کم و کمتر کرد تا جایی که امروز دیگر از بسیاری از آن باغهای زیبا در سطح شهر لاهیجان، جز خاطرهای باقی نمانده است.
با این حال مردم لاهیجان هنوز به کوهها و باغات چای روستاهای اطراف شهر خود میبالیدند، به آن مخمل سبزی که بر دامنه کوهها گسترده شده بود و زیبایی چشمنوازش را با افتخار به مسافران و میهمانان شهر نشان میدادند.
اما دیری نپایید که چشم طمع ویلاسازان و سوداگران زمین، از نقاط مختلف کشور به این باغات زیبا دوخته شد و آرامآرام تیغ ساختوساز بر پیکر طبیعت و باغات چای نشست.
بوتههای چایی که برخی از آنها بیش از یکصد سال قدمت داشتند و در برابر تغییرات اقلیمی، خشکسالی، بیماریها و بسیاری از آسیبهای سالیان گذشته دوام آورده بودند، این بار در برابر سود اقتصادی زمین و ساختوساز، عملاً توان مقاومت نداشتند.
امروز همچون گذشته، در یک روز تعطیل از مسیر کناری منتهی به بام سبز و از طریق روستای کتشال عبور کردیم تا برای لحظاتی دل به طبیعت زیبای لاهیجان بسپاریم اما آنچه دیدیم، بیش از آنکه آرامشبخش باشد، نگرانکننده بود.
ویلاهایی با سازهها و اشکال مختلف، در دل کوهها و میان باغات چای چشمنوازی میکردند البته نه از جنس زیبایی طبیعت بلکه بهعنوان نشانههایی از تغییر چهرهای که به نظر میرسد با شتاب در حال رخ دادن است.
در ادامه مسیر به بیجارباغ لاهیجان رسیدیم.
بهت بود و حیرت!
روزی این مسیر، تا چشم کار میکرد باغ چای بود و سبزی و زیبایی، امروز اما در برخی نقاط آنچه بیشتر به چشم میآید ساختوساز، دیوار، ویلا و زمینهایی است که چهره طبیعی منطقه را دگرگون کردهاند.
حسرت است و نابودی؛ حسرت منظرهای که شاید اگر امروز برایش کاری نکنیم، فردا فقط باید تصاویر قدیمی آن را به نسلهای بعد نشان دهیم.
موضوع تنها چند بنای پراکنده نیست.
در برخی نقاط ساختوسازها به محدودههایی رسیدهاند که ضرورت دارد وضعیت آنها از منظر قوانین و مقررات مربوط به اراضی کشاورزی، منابع طبیعی، تغییر کاربری، ساختوساز و ضوابط روستایی بهصورت دقیق بررسی شود.
حتی در مواردی، ساختوسازها در مجاورت باغات چای و عرصههای طبیعی مشاهده میشود؛ موضوعی که این پرسش را جدیتر میکند که فرآیند صدور مجوز، استعلام و نظارت بر این ساختوسازها چگونه انجام شده است؟
اگر ساختوسازهای انجامشده در این مناطق مطابق ضوابط و با طی کامل فرآیندهای قانونی صورت گرفته است، افکار عمومی حق دارد بداند مبنای قانونی این ساختوسازها چه بوده و چه دستگاههایی آنها را تأیید کردهاند.
و اگر در میان این موارد، ساختوساز یا تغییر کاربری بدون مجوز یا برخلاف ضوابط صورت گرفته باشد، پرسش مهمتر این است که چرا در زمان وقوع تخلف، نظارت مؤثر انجام نشده است؟
چگونه ممکن است در دل باغات و دامنههای کوهستانی، زمین آمادهسازی شود، بخشی از پوشش گیاهی و باغات از بین برود، عملیات عمرانی انجام شود و فرآیند ساختوساز تا مراحل مختلف پیش برود، اما دستگاههای مسئول متوجه موضوع نشوند؟
آیا گشتها و بازرسیهای دورهای دستگاههای متولی در این مناطق به اندازه کافی انجام میشود؟
آیا روند نظارت بر ساختوسازهای روستایی و تغییرات کاربری اراضی نیازمند تقویت و بازنگری نیست؟
نقش دهیاریها، بنیاد مسکن، جهاد کشاورزی و منابع طبیعی در این فرآیند چیست و هرکدام بر اساس قانون، چه مسئولیتی در شناسایی، گزارش و جلوگیری از تخلفات احتمالی دارند؟
اینها اتهام نیست پرسشهای روشن افکار عمومی درباره سرنوشت بخشی از سرمایه طبیعی و هویت تاریخی لاهیجان است که انتظار میرود مسئولان مربوطه به آنها پاسخ شفاف بدهند.
مسئله امروز تنها ساخت یک یا چند ویلا نیست.
اگر روند ساختوساز در باغات چای و دامنههای کوهستانی بدون رعایت ضوابط ادامه پیدا کند، بهتدریج یک منظره طبیعی و یک میراث کشاورزی تاریخی، جای خود را به مجموعهای از بناهای پراکنده خواهد داد.
آن زمان دیگر مسئله فقط از بین رفتن چند بوته چای یا تغییر چهره یک روستا نیست بلکه سخن از تغییر هویت طبیعی و تاریخی لاهیجان است.
لاهیجان تنها به استخر، شیطانکوه و بام سبز شناخته نمیشود.
باغات چای و دامنههای سبز این شهر نیز بخشی از تصویری هستند که از «پایتخت چای ایران» در ذهن ایرانیان شکل گرفته است.
نمیتوان از عنوان پایتخت چای ایران سخن گفت و همزمان نسبت به کوچکشدن مداوم پهنههای چای و تغییر کاربری احتمالی اراضی پیرامون آن بیتفاوت بود.
انتظار میرود دستگاههای متولی، بهجای واکنش پس از تکمیل ساختوسازها، نظارت پیشگیرانه را جدیتر دنبال کنند.
بررسی میدانی وضعیت ساختوسازها در روستاهای پیرامون لاهیجان، تطبیق بناهای موجود با مجوزهای صادرشده، بررسی سوابق تغییر کاربری اراضی، نحوه صدور استعلامها و مشخصشدن وضعیت قانونی بناهای احداثشده، میتواند نخستین گام برای روشنشدن ابعاد این موضوع باشد.
اگر مجوزی صادر شده، باید مشخص شود بر اساس چه ضوابطی صادر شده است.
اگر مجوزی وجود ندارد، باید مشخص شود چرا عملیات ساختوساز متوقف نشده است.
و اگر تخلفی رخ داده، انتظار طبیعی جامعه این است که مطابق قانون با آن برخورد شود، فارغ از اینکه مالک یا سازنده چه کسی است.
در چنین شرایطی، طبیعی است که نگاه افکار عمومی به دستگاه قضایی و دادستانی شهرستان نیز دوخته شود نه برای صدور حکم پیش از بررسی، بلکه برای بررسی دقیق، مستقل و قانونی موضوع.
دادستان محترم لاهیجان، دکتر مراد قربانزاده هریس، طی سالهای گذشته در موضوعات مختلف شهرستان، از سوی افکار عمومی بهعنوان یکی از مسئولانی شناخته شده که میتوان مسائل و دغدغههای عمومی را با او مطرح کرد.
از همین رو انتظار میرود در صورت صلاحدید و در چارچوب اختیارات قانونی، موضوع ساختوسازهای گسترده در باغات چای و دامنههای کوهستانی پیرامون لاهیجان نیز مورد توجه و بررسی قرار گیرد؛ بررسیای که میتواند به روشنشدن این پرسشها کمک کند که آیا تخلفی صورت گرفته است یا خیر و در صورت وجود تخلف، مسئولیت هر بخش بر عهده چه مرجعی است.
امروز امید بسیاری از علاقهمندان به طبیعت، باغات چای و هویت تاریخی لاهیجان به ورود قانونی و مؤثر دستگاه قضایی و همکاری جدی دستگاههای اجرایی است.
امیدواریم دادستان محترم لاهیجان همچون گذشته، صدای این مطالبه عمومی را بشنود و در صورت احراز ضرورت، دستور بررسی دقیق موضوع را صادر کند تا اگر تخلفی وجود دارد، مطابق قانون از ادامه آن جلوگیری شود و اگر ساختوسازها نیز دارای مجوزهای قانونی هستند، مستندات و فرآیندهای طیشده برای افکار عمومی روشن شود.
زیرا آنچه امروز از مسئولان انتظار میرود، پیش از هر چیز شفافیت، نظارت و صیانت از سرمایه طبیعی و هویت تاریخی لاهیجان است.
مخمل سبز کوههای لاهیجان، فقط چند هکتار باغ چای نیست ، بخشی از هویت این شهر است.
اگر امروز برای حفظ آن تصمیم نگیریم، شاید فردا دیگر چیزی جز تصاویر قدیمی، خاطرات نسلهای گذشته و حسرتی بزرگ باقی نماند.
لاهیجان، پایتخت چای ایران، برای حفظ باغات چای و طبیعت خود نیازمند تصمیم امروز است پیش از آنکه فردا دیر باشد.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
تمامی حقوق این سایت محفوظ است.
